|
 Gebruikte
delen en plaats van herkomst
De Hop, Humulus lupulus, is een klimplant die voorkomt in Europa,
Azië en Noord Amerika. Hop zijn de conevormige, vruchtbeginselen van
de plant en worden meestal geoogst van gekweekte, vrouwelijke planten.
Het meest bekend is Hop als smaakstof in bier.
Te
gebruiken bij
Historisch
of traditioneel gebruik
De bekendste historische gebruiksmethode is het tot rust brengen van
de maag en de spijsvertering bevorderen. Hopthee was bekend als een milde
rustgever en als middel tegen slapeloosheid, vooral voor diegenen die
niet in slaap kwamen door maagpijn. Om de slaap te bevorderen
werden ook kussens vaak met hop gevuld. Traditioneel zag men hop als middel
om gemakkelijker te urineren en tegen seksuele neurosen. Een kompres van
hop werd gebruikt tegen zweertjes en wondjes en om spierpijn te verlichten.
Actieve
delen
Hop
heeft een hoog gehalte bittere stoffen. De bekendste daarvan zijn humulone
en lupulone. Deze bittere stoffen worden verantwoordelijk
geacht voor het bevorderen van de eetlust. Verder bevat hop 1 tot 3% vluchtige
oliën. Hop heeft inderdaad milde rustgevende eigenschappen, alhoewel
veel natuurlijke rustgevers Hop met andere kruiden als Valeriaan
combineren.
Dagdosering
De gedroogde
vruchten kunnen, in een hoeveelheid van 5 tot 10 gram, gekookt worden in 150ml
water en na 15 minuten trekken worden gedronken als thee. Tincturen (1
tot 2ml)
worden 2 tot 3 maal daags genomen. Gedroogde Hop in capsule of tablet worden
in doseringen van 500 tot 1,000 mg twee- tot driemaal daags ingenomen.
Hop als rustgever wordt vaak gecombineerd met Valeriaan,
Passiebloem
of Scullcap.
Bijwerkingen
en interacties
Het gebruik van Hop is in het algemeen veilig en bijwerkingen of interacties
met andere medicijnen zijn niet bekend. Incidenteel komt huidallergie
voor, mogelijk een gevolg van een soort hooikoorts.
|