Druide

De benaming "druïde" is afkomstig van het Latijnse woord "druida"
en ook van het Keltische "druveid", wat betekent: "kenner van de eik".
Dit geeft ons een idee van wie de druïden werkelijk waren,
mannen en vrouwen die nauw verbonden waren met de natuur.

Voor druïden staat de onderlinge verbondenheid van alle leven centraal.
Dit resulteert in een respectvolle benadering van alle elementen in de natuur.
Alhoewel deels onderdrukt door de opkomst van het Christendom, bleef het Druïdisme voortleven door het werk in de Bardische scholen en folkloristische tradities en gewoonten in Ierland, Schotland, Wales, Engeland en Bretagne. In de 18e eeuw ontstond een opleving van Druïdische praktijken, die heden nog voortduurt. De Orde van Barden Ovaten & Druïden, waarvan de wortels teruggaan tot 1717, wijdt zich aan het presenteren van de Traditie der Druïden op een manier die geheel betrekking heeft op de noden van onze tijd, en toch stevig geworteld is in haar verleden en afkomst.

In de huidge tijd voelen veel mensen zich weer aangesproken door de denkbeelden van deze leer. Druïdisme is een levende, met de tijd meegaande traditie die toch stevig geworteld is in het verleden.